TANIE WYCIECZKI SIENA
WYPOCZYNEK I ZWIEDZANIE W SIENIE

WEEKEND W SIENIE

Już w jedenastym stuleciu urządzano w Sienie gonitwy koni bez jeźdźców. Później zabawiano się wyścigami byków lub wojnami na niby (a czasem całkiem na serio, w jednej z walk wzięło udział ponad tysiąc krewkich bokserów w żelaznych rękawicach, czterech przypłaciło to życiem). Wreszcie w początkach XVII wieku turniej przybrał formę zbliżoną do obecnej Palio. Gonitwy odbywają się w maryjne święta: 2 lipca, w dniu Matki Bożej Provenzano, której wizerunek czci się w jednej ze świątyń, i 16 sierpnia, dzień po Wniebowzięciu. Warto spędzajac wakacje w Toskanii zaczepić o Sienę w trakcie Palio.

Palio oznacza chorągiew, będącą nagrodą za wygraną. Co roku projektuje ją inny artysta, zawsze widnieje na niej podobizna Maryi, opiekunki miasta. W Sienie nazywają chorągiew "szmatą", ale to pozory, każdy dałby się za nią pokroić. Jak twierdzą mieszkańcy Sieny Palio trwa cały rok. Dzień po wyścigu knują już przecież zemstę za porażkę, modlą się, pociągają za sznurki. Dyplomatyczne zabiegi wymagają gigantycznych nakładów, idących niekiedy w setki tysięcy euro. Gdy wiosną rozpoczyna się sezon kostiumowych parad, miasto budzi się do życia. W ostatnią niedzielę maja tysiące sieneńczyków zaciskają kciuki, bo pod okiem burmistrza odbywa się wybór dzielnic, które wezmą udział w lipcowym Palio. Tor nie pomieśiłby siedemnastu koni, więc w wyścigu startuje dziesięć kontrad. Siedem z przydziału to te, których nie było w poprzedniej gonitwie oraz trzech szczęśliwców z losowania. Trzeba wynająć dżokejów, którzy noszą zabawne przydomki, jak Ocet, Szczęka lub Konus, i prawie nigdy nie pochodzą z miasta Siena. Nic dziwnego mimo ogromnych honorariów czekałoby ich tutaj ciężkie życie, uwielbienie zwycięzców i nienawiść pokonanych. A tak mogą startować wielokrotnie i w różnych barwach.

Kolejne ważne rozstrzygnięcie to tratta, czyli losowanie koni. Nie ustają dyskusje czy przypadnie nam dobry rumak, czy jakaś chabeta, która okryje nas niesławą? Po losowaniu tłumy odprowadzają konia do swojej dzielnicy, gdzie będą go strzec jak oka w głowie, bo przecież agenci wroga mogliby mu podać środki na przeczyszczenie! Dżokeja też pilnują, nawet gdy śpi. Ktoś mógłby go podkupić, a wiadomo, że dżokeje zasad nie mają wystarczy posmarować, a już gotowi zdradzić. Można teraz ustalić ostateczną taktykę. Jeśli koń jest dobry, rosną szanse na sukces, w przeciwnym razie kontrady spróbują uniemożliwić wygraną rywali. Przed festynem w wakacje Siena huczy od plotek. Jaki będzie wynik partiti, czyli zakulisowych targów, które mają wynieść jednych i pogrążyć drugich? Choć nikt się do tego nie przyzna, słabsze kontrady nie walczą o zwycięstwo, lecz zarabiają krocie na łapówkach. Miasto zaczyna przypominać tykającą bombę. W oknach pojawiają się setki flag i nawet księża zakładają na sutanny chusty w barwach kontrad. W Sienie wszyscy zagrzewają się do boju, przyjmują zakłady, zbierają w grupki. Turystów tolerują, ale na przechodniów z innych dzielnic zerkają podejrzliwie.